Παράκαμψη προς το κυρίως περιεχόμενο
Θανάσης

Που' σαι Θανάση… Το αξέχαστο καφενείο στη Λεόντειο στα Πατήσια

 

Το φθινόπωρο του 1995 ξεκίνησα τις καθημερινές μου επισκέψεις στη Λεόντειο στα Πατήσια λόγω της φοίτησής μου σε παράρτημα γαλλικού Πανεπιστημίου.

 

Μετά την σχολή ή και πριν τα μαθήματα έβλεπα αρκετούς από τους φοιτητές να χώνονται στο πρώτο κάθετο δρομάκι της οδού όπου βρίσκεται αυτό το ιστορικό εκπαιδευτικό ίδρυμα της χώρας και να χάνονται σε ένα ημιυπόγειο.

 

Ρώτησα έναν «παλιό» που είχε χάσει ήδη ένα έτος και μου είπε ότι εκεί βρίσκεται το καφενείο του Θανάση. «Το καλύτερο μέρος για να χαλαρώσουμε και να ξεφύγουμε από τα μαθήματα. Έλα πάμε», μου είπε με χαμόγελο και μου έγνεψε να τον ακολουθήσω.

 

ena

 

Γεμάτος περιέργεια τον πήρα στο κατόπι και σε μισό λεπτό κατέβαινα τα τέσσερα - πέντε σκαλοπάτια που βρίσκονταν στην είσοδο. Βρέθηκα σε μια ευρύχωρη αίθουσα καφενείου όπου αριστερά όπως έμπαινες υπήρχαν πέντε έξι coin ops ή ελληνιστί ουφάδικα αλλά και ένα τραπέζι μπιλιάρδου.

 

Το μαγαζί είχε αρκετό κόσμο με αρκετούς πιτσιρικάδες να παίζουν μανιωδώς ηλεκτρονικά – που μπορεί να μην ήταν πολλά αλλά είχαν ανάμεσα τους το Splatter House που δεν το έβρισκες εύκολα ακόμα και σε πιο εξιδεικευμένα καταστήματα – και άλλους να ρίχνουν τις στεκιές τους.

 

Ακόμα έξι – εφτά έπιναν τις φραπεδιές τους απολαμβάνοντας μπαλίτσα στο Supersport της Nova με την καλωδιακή τηλεόραση να βρίσκεται ακόμα στα σπάργανα καθώς μέτραγε δεν μέτραγε ένα χρόνο από την εμφάνιση της στην Ελλάδα. Ναι ο Θανάσης που εμφανίστηκε αμέσως μπροστά μου ρωτώντας με τι θα ήθελα να παραγγείλω, ήταν από τους πρώτους που την είχε βάλει με αποτέλεσμα κάθε φορά που είχε κάποιο σημαντικό παιχνίδι να γίνεται «διαδήλωση» στο μαγαζί του.

 

dyo

 

Έτσι λοιπόν γνώρισα αυτόν τον καλόκαρδο καφετζή που ήταν πάντοτε με το χαμόγελο στα χείλη και με το καλαμπούρι ανά πάσα στιγμή διαθέσιμο. Τον θυμάμαι σαν να είναι τώρα που έφτιαχνε τα θρυλικά του σάντουιτς και μας τα σερβίριζε κάνοντας πάντοτε κάποιο εύστοχο σχόλιο για τον αγώνα που βλέπαμε.

 

Ο πατέρας του φοιτητή τον κάνει τσακωτό στα ηλεκτρονικά

 

Ο φίλος που με είχε πάει για πρώτη φορά στον Θανάση ήταν και ο καλύτερος πελάτης του! Που τον έχανες, που τον έβρισκες ήταν πρώτος και καλύτερος στο καφενείο παίζοντας μανιωδώς τα αγαπημένα του ηλεκτρονικά. Περισσότερες παρουσίες είχε στον Θανάση παρά στο Πανεπιστήμιο. Μια μέρα λοιπόν μπούκαρε ο πατέρας του στο μαγαζί και αφού τον πλησίασε από πίσω τον σκούντηξε στην πλάτη. Εκείνος ατάραχος ούτε που γύρισε νομίζοντας ότι ήταν κάποιος συμφοιτητής μας και απλά περιορίστηκε να του πει «άσε με ρε δεν βλέπεις ότι παίζω».

 

Ε μετά έγινε το… σώσε με τον έξαλλο πατέρα να κυνηγάει τον κοπανατζή σε όλο το μαγαζί φωνάζοντας του ότι πήγαιναν χαμένα τα λεφτά που έσκαγε στη Σχολή και τον άμοιρο τον Θανάση να προσπαθεί να τους χωρίσει.

 

Ακόμα και όταν τελείωσα την Σχολή συνέχισα σε τακτικά χρονικά σημεία να επισκέπτομαι τον Θανάση για να δω αγώνες μολονότι ήταν αρκετά μακριά από το σπίτι μου. Παρ’ όλα αυτά ένιωθα τόσο οικείο το χώρο του που γούσταρα να πηγαίνω ξανά και ξανά.

 

Το τέλος μιας εποχής…

 

Κάποτε έκοψα για πολύ καιρό και πρέπει να έκανα πάνω από χρόνο να κατέβω πάλι τα σκαλάκια του ημιυπόγειου. Παράγγειλα έναν καφέ σε μια μαυροφορεμένη μεσόκοπη κυρία και την ώρα που μου τον έφερε τη ρώτησα με χαμόγελο που είναι ο Θανάσης;

 

Αυτή με κοίταξε με έκπληξη για μερικά δευτερόλεπτα για να ακολουθήσει ο εξής πικρός διάλογος.

 

-Πόσο καιρό έχεις να έρθεις στο μαγαζί;

-Πάνω από χρόνο γιατί;

-Ο Θανάσης παιδί μου πέθανε πριν από κάποιους μήνες…

 

Κοκάλωσα και αφού την συλλυπήθηκα ήπια τον καφέ μου, τη χαιρέτησα και ετοιμάστηκα να φύγω ξέροντας μέσα μου πως είχε σημάνει το τέλος μιας υπέροχης εποχής. Λίγο πριν βγω για τελευταία φορά από το μαγαζί όπου είχα κάνει στέκι για τόσα υπέροχα χρόνια είδα τη φωτογραφία του στον τοίχο και παραλίγο να με πάρουν τα ζουμιά…

 

Ξαναπέρασα κατά τύχη πριν από λίγες εβδομάδες από το στενό εκείνο δρομάκι. Το μαγαζί δεν υπάρχει πια αλλά ο Θανάσης και το καφενείο του θα παραμείνει για πάντα στην καρδιά και το μυαλό μου…   

 

 

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΡΑΛΛΗΣ

 

 

[Eπιτρέπεται η αναδημοσίευση μόνο των τριών πρώτων παραγράφων του άρθρου, έως και τις λέξεις (και μου έγνεψε να τον ακολουθήσω), και εφόσον αναγράφεται η Πηγή με ενεργό link]

 

Προσθήκη νέου σχολίου

Plain text

  • Δεν επιτρέπονται ετικέτες HTML.
  • Αυτόματες αλλαγές γραμμών και παραγράφων.
  • Οι διευθύνσεις ιστοσελίδων και οι διευθύνσεις email μετετρέπονται σε συνδέσμους αυτόματα.