Παράκαμψη προς το κυρίως περιεχόμενο
kibubu

KIBUBU: Το θρυλικό μπαράκι των Πατησίων

 

Ξεκίνησα να πηγαίνω στο "Kibubu" στα μέσα της δεκατίας του '90 κι όταν ήδη το μπαράκι είχε συμπληρώσει 15 χρόνια ζωής. Είχε βλέπετε ανοίξει το 1981.

 

Εκεί στις αρχές της Γαλατσίου δέσποζε το πτηνό με το μεγάλο ράμφος που φιγουράριζε στην είσοδο της μικρής αυλής η οποία υπήρχε μπροστά από το μπαράκι.

 

Τι να πρωτοθυμηθεί κανείς από το μαγαζί που έγινε συνεπώνυμο της διασκέδασης στα Άνω Πατήσια (διαβάστε ΕΔΩ σχετικό άρθρο) και το σημείο συγκέντρωσης ανθρώπων όλων των ηλικιών ακόμα και από εντελώς... ξεκάρφωτες περιοχές.

 

Χαρακτηριστικό είναι οτι όταν με ρωτούσαν για το που πήγαινα συχνότερα στα Πατήσια και απαντούσα "στο Kibubu" δεν υπήρχε άνθρωπος που να μην το ήξερε ακόμα και αν έμενε στην πιο απομακρυσμένη περιοχή της πόλης.

 

Δύο ήταν τα χαρακτηριστικά γνωρίσματα του μαγαζιού που συμπλήρωσε παραπάνω από 3 δεκαετίες ζωής προτού πέσουν οι τίτλοι τέλους, πριν από περίπου 3 χρόνια.

 

δυο

 

Μουσική και σέρβις

 

Η μουσική των 80 's που κυριαρχούσε στο πρόγραμμα με κομμάτια κλασικά όπως για παράδειγμα το "Rasputin", είπα το πρώτο κομμάτι που μου ήρθε στο μυαλό, και το σέρβις του.

 

Καλά ε... δεν πρέπει να υπάρχει άλλο μαγαζί σε τέτοιο στυλ ή και σε οποιοδήποτε άλλο που να περιποιείται τόσο πολύ τους πελάτες του. Στο Kibubu δεν έπρεπε να πας... φαγωμένος καθώς ακόμα και μια μπύρα αν έπαιρνες ή ένα ποτό, όσο καθόσουν στο τραπέζι πηγαινοερχόντουσαν οι δίσκοι με τα παρελκόμενα.

 

Λουκανικάκια Φρανφούρτης, κρακεράκια με ποικιλία σε γαρνιτούρα, ελιές γεμιστές, πατατάκια, διάφορα άλλα σνακς αλλά και φυστικάκια έδιναν και έπαιρναν. Θυμάμαι μια φορά ήμασταν τρία άτομα, και ο σερβιτόρος μας γέμισε 6-7 φορές το τραπέζι με τα παραπάνω χωρίς η παραγγελία μας να είναι ανάλογη. Παραλίγο να σκάσουμε.

 

Αλλά αυτή ήταν η πολιτική του μαγαζιού που αποτελούσε κι ένα από τα πιο δυνατά χαρτιά του. Ο σερβιτόρος είχε εντολή μόλις βλέπει άδειο μπολάκι να το αντικαθιστά.    

 

ενα

 

Η διακόσμηση

 

Το μαγαζί άλλαζε ανάλογα με την εποχή (χειμώνας, καλοκαίρι, άνοιξη, φθινόπωρο) και διακόσμηση. Οι τοίχοι του ντύνονταν με τα κατάλληλα χρώματα και το ντεκόρ σε εξέπληττε κάθε φορά ενώ σου ανανέωνε τη διάθεση. 

 

Ήταν τόσο μεγάλες οι αλλαγές, όχι μόνο στις γιορτές όπως κάνουν όλα τα μαγαζιά, που κάποτε θυμάμαι οτι κοίταζα και ξανακοίταζα το χώρο για να βεβαιωθώ οτι έχω έρθει στο σωστό μαγαζί.

 

Με αυτά και με αυτά το "Kibubu" είχε αποκτήσει τη δική του φανατική πελατεία σε σημείο που τα Σάββατα να μην χωράς να περάσεις ανάμεσα στα τραπέζια και στα stand, ενώ ακόμα και καθημερινές πχ Πέμπτη ήταν από τα λίγα μαγαζιά που είχε μπούγιο.

 

Όταν δεν είχες κανονίσει κάτι από πριν και έφτανες την τελευταία στιγμή να ψάχνεις για το που θα ξεσκάσεις, το μπαράκι στις αρχές της Γαλατσίου ήταν η σίγουρη λύση. Το στανταράκι οτι θα περάσεις καλά.

 

Γι' αυτό και το κενό που έχει αφήσει είναι δυσαναπλήρωτο και μας κάνει να το αναπολούμε με τόση νοσταλγία.

 

Αχ βρε "Kibubu" μας λείπεις τόσο πολύ...

 

Δ. Ρ.

 

[Eπιτρέπεται η αναδημοσίευση μόνο των τριών πρώτων παραγράφων του άρθρου, έως εκεί που λέει (εντελώς ξεκάρφωτες περιοχές), και εφόσον αναγράφεται η Πηγή με ενεργό link]

 

Διαβάστε ακόμα:

 

Δέκα συν ένα στέκια των Πατησίων που δεν υπάρχουν πια ...

 

AKOMA δέκα συν ένα στέκια των Πατησίων που δεν υπάρχουν πια ...

 

Ακριβώς έτσι!! Με τον κολλητό μου εκεί περίπου στο 2000 λέγαμε που θα πάμε Πέμπτη στις 3 τα ξημερώματα και πηγαίναμε στο kibubu και ήταν γεμάτο!!! Τι έχουμε ζήσει εκεί μέσα... μεγάλες στιγμές!!!

αξεχαστα βραδια στο kibubu! Η αλήθεια είναι ότι το πρώτο που μου έρχεται στο μυαλό όταν βγαίνω είναι αυτό! Μετά συνειδητοποιώ ότι έχει κλείσει και μελαγχολώ!

Προσθήκη νέου σχολίου

Plain text

  • Δεν επιτρέπονται ετικέτες HTML.
  • Αυτόματες αλλαγές γραμμών και παραγράφων.
  • Οι διευθύνσεις ιστοσελίδων και οι διευθύνσεις email μετετρέπονται σε συνδέσμους αυτόματα.