Παράκαμψη προς το κυρίως περιεχόμενο
ναι

Η ζωή μετά το ατύχημά τους...

Έχω την τύχη, ως ιατρός Φυσικής Ιατρικής και Αποκατάστασης, να εργάζομαι σε Κέντρο Αποκατάστασης και να παρακολουθώ από κοντά τον αγώνα που δίνουν οι ασθενείς με παραπληγία...

 

Διαβάζω τα λαμπερά σχόλια των δημοσιογράφων για τις επιτυχίες τους σε παραολυμπιακούς αγώνες, αλλά πάντα παραμένω προβληματισμένος και αδύναμος στη δύναμή τους...

 

Όλα ήταν μία στιγμή... Ένα ατύχημα που άλλαξε τη ζωή τους και άφησε το δικό του έντονο στίγμα... Τους παρακολουθώ από τις πρώτες ημέρες νοσηλείας τους μέχρι και τις προσπάθειες αποκατάστασής τους...

 

Άλλοι τα καταφέρνουν, άλλοι εκπαιδεύονται σε χρήση αναπηρικού αμαξιδίου... Το μόνο που μπορώ να κάνω είναι να τους δίνω θάρρος για συνέχιση της προσπάθειας και να συντονίζω τον ιατρικό τους αγώνα...

 

syo

 

Δεν τους έχω δει να δακρύζουν... Δεν τους έχω δει να απογοητεύονται... Όλοι έχουν τη λάμψη στα μάτια τους... Τη φλόγα για να ξανασταθούν όρθιοι... Δεν νομίζω ότι δεν έχουν κλάψει και δεν έχουν απογοητευτεί... Απλά πιστεύω ότι η μεγαλύτερη άμυνά τους είναι η αντίδρασή τους και ο αγώνας τους ενάντια στην κακοτυχία... Θλίβομαι όταν βλέπω νέους ανθρώπους να αποκτούν κινητικό έλλειμμα... Δεν θα πω ποτέ αναπηρία...

 

Ο περιορισμός που αποκτούν επιδρά σε όλους τους τομείς της ζωής τους... Εργασία, διασκέδαση, σχέσεις, έρωτας, απόκτηση οικογένειας...

 

Δύο είναι οι πραγματικοί ήρωες... Οι ίδιοι οι ασθενείς και η οικογένειά τους... Έχω ζήσει με το οικογενειακό περιβάλλον των ασθενών αρκετές ώρες και έχω μοιραστεί την αγωνία τους... Πότε θα περπατήσει ξανά το παιδί μου είναι η κλασική ερώτηση όλων... Τους εξηγείς τα δεδομένα της βιβλιογραφίας και τις εξελίξεις της τεχνολογίας...

 

Ελπίζεις και εσύ σε ένα καλύτερο και πιο αποδοτικό τεχνολογικά ιατρικό μέλλον... Η τελική απάντηση που δίνουμε σε όλες τους τις ερωτήσεις είναι και η πιο σημαντική... Μην σταματήσεις τον αγώνα, πάντα να βρίσκεις κίνητρο...

 

teee

 

Βλέπω ανθρώπους στο δρόμο με δίκυκλο χωρίς κράνος και με ανήλικα παιδιά ανάμεσά τους... Βλέπω ανθρώπους να τρέχουν με ιλιγγιώδη ταχύτητα χωρίς ζώνη και με συνεχείς παραβιάσεις του κώδικα... Βλέπω άλματα από ορόφους ξενοδοχείων σε πισίνα χωρίς να γνωρίζουν που θα πέσουν... Είμαστε τόσο ανόητοι σαν λαός ή απλά είναι τόσο πτωχή η εκπαίδευσή μας και η νοοτροπία μας... Τρελαίνομαι όταν βλέπω οχήματα να εμποδίζουν ράμπες αναπήρων ή/και να καταλαμβάνουν τις ειδικές ζώνες στάθμευσης...

 

Πίστεψε με Έλληνα... Δεν θέλεις να σου συμβεί κάτι αντίστοιχο... Οι περισσότεροι ημών δεν έχουμε ούτε το θάρρος να βάλουμε στη σκέψη μας την περίπτωση να μας τύχει κάτι τέτοιο... Δεν χρειάζεται να συμβούν πολλά... Όλα είναι μία στιγμή...

 

Θέλω να ευχαριστήσω όλους τους ασθενείς μου για τη δύναμη που μου δίνουν στο να διαχειριστώ αυτές που θεωρώ προσωπικά δύσκολες καταστάσεις... Θέλω να ευχαριστήσω τους ασθενείς μου για το αληθινό χαμόγελο που διαθέτουν και τη δίψα για ζωή... Αυτή που πολλοί από εμάς έχουμε ξεχάσει τη γεύση της...

 

ena

 

Καραγκούνης Παναγιώτης

Ιατρός Φυσικής Ιατρικής και Αποκατάστασης

Κέντρο Αποθεραπείας και Αποκατάστασης Φιλοκτήτης

 

 

ανηκω δυστυχως στην κατηγορια αυτων των ανοητων που δεν φορουν κρανος και τρεχουν σαν τρελλοι.το αρθρο σας με εκανε να σκεφτω το μεγεθος της ανοησιας μου.

Προσθήκη νέου σχολίου

Plain text

  • Δεν επιτρέπονται ετικέτες HTML.
  • Αυτόματες αλλαγές γραμμών και παραγράφων.
  • Οι διευθύνσεις ιστοσελίδων και οι διευθύνσεις email μετετρέπονται σε συνδέσμους αυτόματα.